Internationale doorbraak: het sokkenraadsel opgelost

Het sokkenraadsel behoeft nauwelijks toelichting, maar voor het gemak van de lezer volgt een korte probleemstelling:

Sokken verdwijnen na gedane arbeid paarsgewijs in de wasmand, om na het procedé van wassen en drogen, niet zelden als verkreukelde en verlaten eenlingen terug te keren.

Ervaringsdeskundigen (elke huisman en -vrouw) zweren desgevraagd dat niemand toegang heeft gehad tot de ruimtes waarin de sokken-echtelieden zijn beroofd van hun levensgezel.

Ik ben zeker niet de eerste schrijver die zich waagt aan het onderwerp, maar in alle bescheidenheid denk ik wel dat ik de eerste ben die het raadsel heeft opgelost. Een doorbraak in het bestaan van huisvrouwen en mannen. Hun verlies wordt kristalhelder verklaard. Zoals alle grote ontdekkingen in de wetenschap, deed ik mijn ontdekking bij toeval. Het raadsel stak zijn irritante kop op tijdens mijn vakantie, een periode waarin je bij uitstek hoopt verschoond te blijven van kopzorgen. Een maandlang trokken wij in een camper door Amerika en deden menig wasmachine en droger aan tijdens onze tocht. Ergens tussen Amarillo en Chicago moet de doorbraak hebben plaatsgevonden. Helaas wist ik op het moment zelf niet dat ik er getuige van was. Een paar witte hardloopsokken, gemarkeerd met de L van links en de R van rechts werd ruw van elkaar gescheiden. Bij het vouwen in de camper ontkende ik de vermissing. Ik maakte mezelf wijs dat Rechts-Wit thuis even miraculous weer zou opduiken uit de was. Dure sokken, dan werkt de ontkenning des te sterker.

Inmiddels heb ik alle wassen gedraaid en ik moet er aan: Rechts-Wit heeft de overtocht niet gemaakt. Droevig gestemd mengde ik vandaag verse Amsterdamse was met de laatste vakantiestukken. Mooi weer en dus hing ik de witte was aan de lijn. Uit een hagelwit shirtje viel een onbekend stuk textiel. Bij uitklappen ontvouwde zich een rompertje met de borsttekst: ‘She is cool and sweet.’

Ik herkende het wonder en even was ik vervuld van mijn eigen particuliere vreugde, voor ik het grotere belang zag. Het zit zo: sokken verdwijnen niet, sokken transformeren! Critici zullen wijzen op de mogelijkheid dat het een dubbele transformatie betreft: dat mijn sok in een rompertje is veranderd en vice versa. Ja, misschien probeert een Amerikaanse moeder as we speak haar meisjesbaby in een sok te proppen. De hypothese vereist nader onderzoek. Zoals ook de vraag welke eigenschappen een sok moet bezitte om in aanmerking voor transformatie te komen en waarom we niet steeds nieuwe objecten uit de wasmand waarnemen (voor dat laatste ligt de verklaring voor de hand: we hebben simpelweg te veel textiel om een alien in onze wasmand te herkennen). Genoeg vraagstukken over. I’m working on it, zoals mijn intussen ongetwijfeld genaturaliseerde Amerikaanse sok zal zeggen.